22 juli 2026
Mijn werkjaar begint, naar goede en inmiddels ook leuke gewoonte, na de zomervakantie.
Niet met mijn mailbox.
Niet met een overvolle agenda.
En ook niet met het beantwoorden van alles wat tijdens de zomer zogezegd dringend is geworden.
Ik begin met mijn jaarplanning.
Eerst plan ik de vakanties.
Dat klinkt misschien vreemd voor iemand die ambitieus is en graag vooruitgaat. Maar net daarom staan ze er eerst in. Vrije tijd is niet wat overblijft wanneer het werk gedaan is. Het is een onderdeel van het leven dat ik probeer te bouwen.
Daarna schrijf ik mijn doelstellingen voor het komende werkjaar uit.
Wat wil ik realiseren?
Wat wil ik ontwikkelen?
Welke opdrachten wil ik behouden?
Waar moet ik afscheid van nemen?
En vooral: brengt dit jaar mij dichter bij het grotere doel?
Vervolgens plan ik de langdurige opdrachten in. Pas daarna geef ik de nieuwe doelstellingen een concrete plaats in mijn agenda.
Want een doel dat nergens in de agenda verschijnt, is meestal geen doel.
Het is een goed voornemen.
Een doel zonder plan blijft een idee.
Een plan zonder ruimte in je agenda blijft papier.
Mijn planning is geen keurslijf.
Elk werkjaar ziet er anders uit. Nieuwe opportuniteiten dienen zich aan, ideeën veranderen en soms dwingt de realiteit je om opnieuw te kijken.
Maar de richting blijft wel dezelfde.
De afgelopen jaren werkte ik met een plan richting 2030. Dit jaar kwam daar ook een veel langere horizon bij: 2045.
Dat plan kreeg voorlopig een nogal bescheiden titel:
Met als centrale zin:
Ik bouw niet aan een carrière.
Ik bouw aan een nalatenschap.
Dat klinkt groot. Misschien zelfs een beetje dramatisch.
Maar ik heb liever een doel dat mij dwingt om groter te denken dan een agenda die zich vanzelf vult met toevalligheden.
Het charter helpt mij om keuzes te maken. Niet elke interessante opdracht is daarom ook de juiste opdracht. Niet elke zichtbare functie brengt mij dichter bij de rol die ik op lange termijn wil opnemen.
Wie daar meer over wil weten, mag gerust eens langskomen. Ik praat er met opvallend veel enthousiasme over. Mogelijk zelfs iets langer dan strikt noodzakelijk.
Een jaarplanning is nuttig.
Maar uiteindelijk moet ze ook beweging creëren.
Daarom wil ik even stilstaan bij een aantal cijfers uit het voorbije werkjaar. Niet om te tonen hoe druk het was. Druk zijn is namelijk geen bijzonder indrukwekkende prestatie. Zelfs een wasmachine is druk.
Wel om zichtbaar te maken wat er kan ontstaan wanneer verschillende opdrachten, rollen en projecten steeds meer in dezelfde richting beginnen te wijzen.
Dit werkjaar gaf ik:
728 uur les
aan: 122 cursisten en studenten
verspreid over: 4 onderwijsinstellingen
Binnen BNI verzorgde ik: 25 trainingen
voor gemiddeld een dertigtal aanwezigen per training. Samen goed voor ongeveer: 750 deelnames van ondernemers
Daarnaast mocht ik tijdens de BNI-conferentie spreken voor: 300 ondernemers
Ik voerde: 37 individuele één-op-ééngesprekken
en gaf: 42 aanbevelingen door
Binnen mijn eigen werking waren er: 10 betalende klanten
17 gratis adviesgesprekken
en: 6 Luisterend Oor-interviews
Met Borrelen met Madam & Meneer maakten we:
9 afleveringen met: 9 gasten
voor: 85 live bezoekers
De reels van die gesprekken werden samen inmiddels:
314.942 keer bekeken
En daarin zijn de gewone berichten, verhalen en andere publicaties nog niet meegerekend.
Ik ben trots op die cijfers. Maar ze zijn niet het belangrijkste.
Het belangrijkste is wat erachter zichtbaar wordt.
Onderwijs leert mij complexe zaken begrijpelijk maken.
Ondernemers houden mijn voeten in de realiteit.
BNI leert mij mensen verbinden en relaties onderhouden.
Borrelen met Madam & Meneer creëert ruimte voor gesprekken die anders misschien nooit gevoerd worden.
En Mr Company brengt al die ervaringen steeds nadrukkelijker samen.
Wat vroeger soms verschillende opdrachten leken, begint meer en meer één geheel te vormen.
Een werking rond ondernemers, organisaties en mensen die vooruit willen.
Niet door voortdurend harder te lopen.
Wel door af en toe stil te staan, eerlijk te kijken en bewust te kiezen wat de volgende stap moet zijn.
Daar ligt ook de kern van De Raadkamer.
De Raadkamer is geen plek waar we elke week nieuwe plannen bedenken en je vervolgens met een nog langere takenlijst naar huis sturen.
Het is een plek waar we op strategische momenten uit de dagelijkse werking stappen.
We bekijken wat er gebeurt.
We leggen cijfers, keuzes en ambities naast elkaar.
We bepalen wat echt aandacht verdient.
En daarna ga jij opnieuw doen waar je goed in bent.
Want uiteraard moet je ook in je bedrijf werken.
Klanten moeten geholpen worden.
Offertes moeten gemaakt worden.
Werk moet uitgevoerd worden.
Facturen sturen zichzelf voorlopig nog altijd niet.
Maar wanneer je uitsluitend in je bedrijf werkt, bestaat het risico dat je heel efficiënt vooruitgaat in een richting die je nooit bewust gekozen hebt.
Daarom geloof ik in een vast ritme.
Werken in je bedrijf.
Op geregelde momenten afstand nemen.
Kijken.
Kiezen.
En vervolgens opnieuw bouwen.
Dit werkjaar was niet perfect.
Niet alles wat ik plande, werd gerealiseerd. Sommige ideeën kwamen te vroeg. Andere opdrachten bleken minder goed te passen dan verwacht. En af en toe heb ik mijn agenda opnieuw zo enthousiast gevuld dat mijn eigen theorie over rust en richting tijdelijk wat uitleg nodig had.
Maar er staat iets.
Een fundament waarop verder gebouwd kan worden.
Met onderwijs als stevige basis.
Met begeleiding die steeds scherper wordt.
Met een podcast die bereik en relaties creëert.
Met De Raadkamer als plaats waar strategie opnieuw praktisch wordt.
En met een persoonlijk plan dat verder reikt dan het volgende kwartaal.
Daar ben ik trots op.
Niet omdat ik het eindpunt bereikt heb.
Wel omdat ik steeds beter weet waar ik naartoe wil.
Werk aan je bedrijf.
Onderneem met impact.
Leef met ruggengraat.
Tommy Bruynen
Mr_Company_Impactverslag_2025-2026
Wil je zelf ook zo’n verslag, neem gerust contact op en we maken het samen.