Boosheid is geen probleem. Wegduwen wel.
Ik las dit weekend een sterk essay in De Morgen over boosheid.
Niet over roepen.
Niet over kapot maken.
Maar over durven zeggen: hier klopt iets niet.
Boosheid als signaal.
Als grens.
Als bewijs dat het anders kan — en misschien wel móét.
In ondernemerschap zie ik hetzelfde patroon terugkomen.
Te lang inslikken.
Te lang “pragmatisch blijven”.
Te lang aanpassen tot niemand nog precies weet waarvoor je eigenlijk onderneemt.
Dan is boosheid geen zwakte.
Dan is het brandstof.
Niet om te vechten.
Wel om obstakels weg te ruimen die je al jaren laat liggen.
Structuren die niet meer dienen.
Afspraken die leeggelopen zijn.
Rollen die je bent blijven spelen uit gewoonte of schuldgevoel.
Wat mij bijbleef uit het essay:
boosheid zegt eigenlijk “ik geef hierom”.
En dat is allesbehalve destructief.
Maar — en dit is cruciaal — boosheid op zich verandert niets.
Wie boos is, maar niets verandert, betaalt dubbel.
Eerst met energie.
Daarna met tijd.
Boosheid die je niet vertaalt naar actie, blijft terugkomen.
Ze blijft aandringen, knagen, schuren.
Tot je haar ernstig neemt en zegt: dit stopt hier — of — dit moet anders.
Niet om te vechten.
Wel om opnieuw juist te kiezen.
Pas dan krijgt boosheid effect.
Niet als uitlaatklep, maar als correctie.
Als een vorm van zorg — voor jezelf, voor je werk, voor wat je aan het bouwen bent.
Misschien moeten we in 2026 niet rustiger worden.
Maar eerlijker.
En dus: af en toe wat bozer — op de juiste dingen.
👉 Lees het essay hier: [link naar artikel]
(aanrader, ook — of net — als ondernemer)
—
Ondernemen als ambacht. Leven met ruggengraat.
(wat Socrates op sneakers mij écht leerde)
Ooit, intussen al een hele tijd geleden, las ik Socrates op sneakers van Elke Wiss.
Niet omdat ik beter wilde leren praten.
Wel omdat ik voelde dat veel gesprekken nergens écht raakten.
Dat boek kwam binnen.
Niet luid. Niet spectaculair.
Maar blijvend.
Tot op vandaag zit het in hoe ik werk, hoe ik luister, hoe ik vragen stel. En vooral: in hoe ik soms bewust géén antwoord geef.
Laat ons eerlijk zijn.
De meeste gesprekken — zeker in ondernemerschap — zijn geen gesprekken. Het zijn uitwisselingen van standpunten.
We luisteren om te reageren.
We vragen om te sturen.
We willen helpen, oplossen, vooruit.
En net daar loopt het vaak fout.
Wat Socrates op sneakers mij leerde, is dat goede gesprekken niet vertrekken vanuit weten, maar vanuit niet-weten. Vanuit echte nieuwsgierigheid.
Niet gespeeld.
Niet strategisch.
Gewoon: “Ik wil begrijpen wat jij bedoelt.”
Doorvragen klinkt eenvoudig.
Maar wat veel mensen doen, is eigenlijk doorduwen.
Echte vragen vertragen.
Ze blijven hangen bij één woord. Eén zin. Eén idee.
Als iemand zegt:
Dan zit daar bijna altijd iets onder.
En in plaats van daaroverheen te stappen, blijf ik daar net bij stilstaan.
“Wat bedoel je met vast?”
“Wanneer is het voor jou ‘oké’?”
“Wat maakt dat het nu moet veranderen?”
Geen bombardement aan vragen.
Wel precisie.
Een van de sterkste dingen uit het boek vind ik dit:
taal is nooit toevallig.
Woorden als:
Dat zijn alarmsignalen. Geen foutjes.
Wanneer iemand zegt “ik moet dit doen”, dan ga ik niet meteen mee in de oplossing. Dan wil ik eerst weten: van wie moet dat? En wat gebeurt er als je het niet doet?
Dat soort vragen legt denken open.
Zonder te duwen. Zonder oordeel.
Ondernemers zijn doeners.
Ik ook.
Maar doen zonder denken wordt vroeg of laat duur. In energie, in tijd, in goesting.
Wat ik keer op keer zie — en wat Socrates op sneakers perfect beschrijft — is dat echte helderheid zelden ontstaat door advies. Wel door goede vragen.
Wanneer iemand zichzelf hoort denken, gebeurt er iets:
Niet omdat ik het zeg.
Maar omdat zij het zelf uitspreken.
En dat blijft plakken.
Diezelfde manier van praten nemen we mee in Borrelen met Madam & Meneer. Check onze gesprekken op YouTube & Spotify.
Geen opgeblazen succesverhalen.
Geen ingestudeerde antwoorden.
Wel echte gesprekken. Met stiltes. Met twijfel. Met dingen die nog niet af zijn.
En net daardoor komen de strafste inzichten naar boven.
Niet het perfecte verhaal.
Wel het eerlijke.
Misschien is dit wel de kern:
goede vragen zijn een vorm van respect.
Ze zeggen:
In een wereld waar iedereen iets te zeggen heeft, is dat geen kleine keuze.
Doorvragen is geen zachte vaardigheid.
Het is scherp werk.
Het vraagt rust.
Aandacht.
En het lef om even niets op te lossen.
Maar wie het volhoudt, merkt dit:
goede vragen veranderen gesprekken.
En goede gesprekken veranderen beslissingen.
En beslissingen
— die bepalen alles.
Ik heb lang gedacht dat controle gelijkstond aan zekerheid.
Dat als ik alles goed opvolgde, de kans op miserie kleiner werd.
Tot ik merkte dat ik niet meer aan het ondernemen was, maar aan het overleven.
En dat ik er vooral zelf ambetant van werd. Ooit verteld iemand me zelfs; “Vertrouwen is goed. Controle is beter!” en toen wist ik genoeg.
Want eerlijk: micromanagen is vermoeiend.
Voor iedereen.
Je denkt dat je helpt, maar eigenlijk trek je energie weg — bij de ander én bij jezelf.
Je stikt wat je probeert te beschermen.
Energieverlies vermomd als betrokkenheid
Het begint meestal goed bedoeld.
Je wilt dat iets goed gebeurt. Dat het vooruitgaat.
Maar voor je het weet, zit je mails te verbeteren, details te controleren, kleine dingen recht te trekken die eigenlijk geen zier uitmaken.
En ondertussen groeit bij de ander de gedachte: “Hij vertrouwt mij niet.”
En bij jezelf: “Waarom moet ik alles alleen doen?”
Micromanagement is geen vorm van betrokkenheid.
Het is een vorm van angst.
En angst is een slechte bedrijfsleider.
Vertrouwen is niet hetzelfde als loslaten
Sommigen zeggen: “Tommy, jij laat veel los.”
Nee, ik laat niet los.
Ik leg gewoon vast wat vast moet zitten — en dan geef ik ruimte.
Vertrouwen bouw je niet met vage woorden, maar met duidelijke afspraken.
Wie doet wat, waarom, en tegen wanneer.
En dan moet je durven weggaan.
Niet weglopen, maar bewust afstand nemen.
Ruimte laten voor initiatief, fouten en groei.
Want dat is het verschil tussen trekken en leiden:
Een leider duwt niet, hij zet richting.
Ook ondernemers micromanagen zichzelf
Ik zie het vaak bij ondernemers.
Ze hebben geen medewerkers, maar wél honderd dingen die ze tegelijk proberen te dragen.
Ze noemen dat ‘engagement’, maar het is gewoon vermoeidheid met een strik errond.
Ze micromanagen hun bedrijf.
Ze willen vrijheid, maar creëren afhankelijkheid.
Ze willen tijd, maar vullen elke minuut met controle.
Ze willen rust, maar organiseren chaos.
Tot ze beseffen:
Je bedrijf moet draaien omdat het goed ontworpen is, niet omdat jij blijft duwen.
De kunst van loslaten (zonder te laten vallen)
Loslaten is geen ‘laat maar waaien’.
Het is weten dat iets goed vastzit, en het dan vertrouwen.
Structuur maakt vrijheid mogelijk.
Een goeie structuur geeft je hoofd lucht en je mensen ruimte.
En dat voelt als ademen.
Ik heb dat zelf moeten leren.
En ik leer het nog, elke dag.
Want ik blijf een mens met goesting, maar ook met valkuilen.
De neiging om te controleren verdwijnt nooit volledig.
Maar vandaag kies ik vaker voor rust dan voor drukte.
Voor richting in plaats van dwang.
Tijd als graadmeter
Het is simpel: als ik ’s avonds thuiskom met een hoofd vol details, heb ik gemicromanaged.
Als ik thuiskom met ideeën, gesprekken en goesting, dan heb ik geleid.
En dat verschil voel ik tot in mijn botten.
Misschien is dat wel de echte test voor elke ondernemer:
Niet hoeveel controle je hebt,
maar hoeveel vertrouwen je kunt dragen.
Slotgedachte
Wees geen micromanager.
Niet voor je mensen, niet voor je bedrijf, en vooral niet voor jezelf.
Laat je bedrijf draaien op structuur, niet op stress.
Laat je mensen groeien op vertrouwen, niet op controle.
En laat jezelf ademen in het midden van dat alles.
Want ondernemen gaat niet over alles weten.
Het gaat over durven geloven dat het goed komt —
omdat jij het goed georganiseerd hebt.
Weet je dat dit ook geldt voor de opvoeding van je kinderen 😉
Tekst – Tommy Bruynen
Foto – Dorien Van der Eecken
Hoe Kristof Vanderbeken (Immo Zone) groei via overnames laat landen zonder de ziel te verliezen
Immo Zone groeit hard. Niet door te roekeloos te sprinten, maar door te bouwen: stap voor stap, kantoor per kantoor, mens per mens. In dit portret lees je hoe oprichter Kristof Vanderbeken in drie jaar tijd van losse eilanden naar één geheel evolueert — met processen als gids en een team dat vakmanschap ademt.
“Ik betaalde bewust méér voor processen. Structuur ís tijd — en tijd is winst.”
In één oogopslag
Hoe zorg je ervoor dat er voldoende structuur is binnen Immo Zone om snelle groei door overnames in goede banen te leiden?
Zeven overnames in drie jaar tekenen een duidelijke kaart: elk kantoor heeft zijn gewoonten, elk team zijn manier. De eerste deals, zonder personeel, waren eenvoudig; bij overnames mét mensen neem je ook ritmes mee. Harmoniseren wordt dan werk van lange adem. Daarom investeerde Kristof in een operationeel directeur die vandaag één lijn trekt door alle vestigingen. De bewuste keuze voor een overname met sterke draaiboeken en uitgewerkte flows was geen toeval, maar een investering in tijdwinst.
Wat is jouw proactieve aanpak in de vastgoedsector om je voor te bereiden op mogelijke uitdagingen?
De sector beweegt: wetgeving, verwachtingen, fiscaliteit. Immo Zone kiest voor vooruitdenken: correcte informatie, interne opleiding en automatisatie waar menselijk werk ondersteund wordt. Afspraken die automatisch bevestigd worden, reminders die vertrekken, opvolgmails die klaarstaan en een matching die vanzelf loopt — geen rocket science, wel consequent vakwerk. Het ideaalbeeld staat scherp; de integratie vergt discipline en strakke opvolging, ook richting externe leveranciers.
Hoe manage je de integratie van overgenomen bedrijven binnen je bestaande structuur?
Integreren betekent bij Immo Zone niet breken om te breken. Wat goed is, blijft. Wat beter kan, wordt bijgestuurd naar Immo Zone‑maat. Past een pand of asset niet in de langetermijnvisie, dan wordt het eerlijk verkocht en komt er iets dat wél klopt. Intussen werkt een managementteam (COO + commerciële cellen) de lijnen uit, bereidt beslissingen voor en bewaakt implementatie. Zo blijft de koers duidelijk, zonder dat de menselijke maat verloren gaat.
Welke rol speelt je team in het behouden van structuur en welke kwaliteiten zoek je in medewerkers?
De structuur is helder: commerciële verantwoordelijken met daaronder makelaars en bedienden. Verantwoordelijkheid is individueel opvolgbaar. Het verschil wordt gemaakt in vakkennis: materiaalkennis, juridische hygiëne en realistische prijsvorming. Stagiairs en juniors staan met de voeten op de grond. Verkoop is zelden het probleem; inkopen is de kunst — en die kunst vraagt kennis en discipline.
“Verkoop is niet het probleem. Inkopen is de kunst.”
Hoe blijf je je bedrijfsprocessen evalueren om verdere groei te ondersteunen?
Maandelijks bekijkt Immo Zone per commerciële cel wat werkt en wat beter kan; elk kwartaal volgt een overkoepelend overleg. 2025 is het jaar van uniformiteit: dezelfde pakketten, dezelfde software, dezelfde manier van werken, een overzichtelijke website en doorgedreven automatisatie. De horizon ligt vijf jaar verder; vanuit dat perspectief verantwoord je keuzes van vandaag — inclusief het aantrekken van profielen die nu meer kosten, maar morgen snelheid opleveren.
In hoeverre heeft je BNI‑lidmaatschap bijgedragen aan je groei en netwerk?
BNI gaf snelheid en een brede kring: wekelijks updates, korte lijnen. De lat voor aanbevelingen mag hoger; geven vóór krijgen is de enige manier waarop een netwerk echt rendeert. De boodschap is helder: open je netwerk niet alleen voor jezelf, maar voor elkaar.
Wat Immo Zone vandaag typeert
Immo Zone bewijst dat groei geen sprint is, maar ambacht. Rust houden, keuzes maken en de structuur laten werken voor mensen én klanten: dát is de kern. En die kern levert tijd op — de grondstof waar alles mee begint.
Call‑to‑action
Zin in meer gesprekken over ondernemerschap als ambacht? Schrijf je in voor The New Tommy Times en krijg nieuwe gesprekken en reflecties in je mailbox.
Of luister mee naar de Borrelen met Madam en Meneer‑podcast, waar we ondernemers uitnodigen voor openhartige gesprekken over hun weg, hun keuzes en hun visie. Verhalen die inspireren, confronteren en energie geven.
Inschrijven → Meer verhalen → Luister naar de podcast
Tekst – Tommy Bruynen
Foto – Dorien Van der Eecken
Ik ben opgegroeid met een harde les: tijd is eindig.
Mijn ouders zijn veel te vroeg gestorven — 50 en 60 jaar. Dat hakt erin. Het heeft mijn hele kijk op ondernemen en op leven gevormd. Het besef dat alles wat je doet, elke beslissing, elke dag, draait om hoe je je tijd gebruikt. Niet alleen de tijd in je agenda, maar ook de mentale ruimte, de energie, de vrijheid.
Ik ben Tommy Bruynen, oprichter van Mr Company in Wetteren. Ik begeleid ondernemers die vastzitten in de maalstroom van hun bedrijf. Vaak harde werkers, technische vakmensen, food-makers, dienstverleners met een tastbaar product, familiebedrijven of KMO’s die op een kruispunt staan. Hun bedrijf slorpt alles op — energie, tijd, dromen. En dat is net waar ik samen met hen opnieuw zuurstof in breng.
Mijn aanpak is eenvoudig: reflectie eerst. Rust om terug te zien waar je naartoe wil. Daarna structureren. Strategie scherpstellen. Team, financiën, processen en verkoop helder maken. Zodat een bedrijf opnieuw doet waarvoor het ooit begonnen is: energie geven, vrijheid brengen, en trots opleveren.
Ik heb zelf de omwegen gemaakt: horeca gestart en overgedragen, een merk opgebouwd en verkocht, jarenlang midden in de realiteit van ondernemen gestaan. Dat maakt mijn aanpak concreet, no-nonsense. Geen vage woorden, maar een routemap die richting geeft. Ik luister, stel vragen, leg verbanden die ondernemers zelf vaak niet meer zien.
Mijn missie is scherp: ondernemers helpen hun bedrijf te professionaliseren, zodat het bedrijf terug een middel wordt in plaats van een gevangenis.
Mijn visie: groei begint niet bij harder werken, maar bij stilstaan. Reflecteren. Vanuit rust keuzes maken die op lange termijn renderen.
En mijn doelstellingen? Die zijn groter dan mezelf:
Ik ben Projector volgens Human Design en Kreeft volgens astrologie. Dat betekent dat ik observeer, verbind en richting geef. Ik heb nood aan tijd alleen, aan inspiratie, aan waardering. En die eigenschappen vertaal ik naar hoe ik met ondernemers werk.
Mijn sterkte? Ik zie verbanden die anderen missen. Ik maak complexiteit eenvoudig. Ik geef rust in chaos. En ik breng ondernemers weer in contact met hun missie, hun waarden en hun eigen kompas.
Want ondernemen is voor mij geen vak, geen carrière, geen truc. Het is een ambacht.
Het is de kunst van het doen.
Tekst – Tommy Bruynen
Foto – Dorien Van der Eecken