16 November 2025
Ik heb lang gedacht dat controle gelijkstond aan zekerheid.
Dat als ik alles goed opvolgde, de kans op miserie kleiner werd.
Tot ik merkte dat ik niet meer aan het ondernemen was, maar aan het overleven.
En dat ik er vooral zelf ambetant van werd. Ooit verteld iemand me zelfs; “Vertrouwen is goed. Controle is beter!” en toen wist ik genoeg.
Want eerlijk: micromanagen is vermoeiend.
Voor iedereen.
Je denkt dat je helpt, maar eigenlijk trek je energie weg — bij de ander én bij jezelf.
Je stikt wat je probeert te beschermen.
Energieverlies vermomd als betrokkenheid
Het begint meestal goed bedoeld.
Je wilt dat iets goed gebeurt. Dat het vooruitgaat.
Maar voor je het weet, zit je mails te verbeteren, details te controleren, kleine dingen recht te trekken die eigenlijk geen zier uitmaken.
En ondertussen groeit bij de ander de gedachte: “Hij vertrouwt mij niet.”
En bij jezelf: “Waarom moet ik alles alleen doen?”
Micromanagement is geen vorm van betrokkenheid.
Het is een vorm van angst.
En angst is een slechte bedrijfsleider.
Vertrouwen is niet hetzelfde als loslaten
Sommigen zeggen: “Tommy, jij laat veel los.”
Nee, ik laat niet los.
Ik leg gewoon vast wat vast moet zitten — en dan geef ik ruimte.
Vertrouwen bouw je niet met vage woorden, maar met duidelijke afspraken.
Wie doet wat, waarom, en tegen wanneer.
En dan moet je durven weggaan.
Niet weglopen, maar bewust afstand nemen.
Ruimte laten voor initiatief, fouten en groei.
Want dat is het verschil tussen trekken en leiden:
Een leider duwt niet, hij zet richting.
Ook ondernemers micromanagen zichzelf
Ik zie het vaak bij ondernemers.
Ze hebben geen medewerkers, maar wél honderd dingen die ze tegelijk proberen te dragen.
Ze noemen dat ‘engagement’, maar het is gewoon vermoeidheid met een strik errond.
Ze micromanagen hun bedrijf.
Ze willen vrijheid, maar creëren afhankelijkheid.
Ze willen tijd, maar vullen elke minuut met controle.
Ze willen rust, maar organiseren chaos.
Tot ze beseffen:
Je bedrijf moet draaien omdat het goed ontworpen is, niet omdat jij blijft duwen.
De kunst van loslaten (zonder te laten vallen)
Loslaten is geen ‘laat maar waaien’.
Het is weten dat iets goed vastzit, en het dan vertrouwen.
Structuur maakt vrijheid mogelijk.
Een goeie structuur geeft je hoofd lucht en je mensen ruimte.
En dat voelt als ademen.
Ik heb dat zelf moeten leren.
En ik leer het nog, elke dag.
Want ik blijf een mens met goesting, maar ook met valkuilen.
De neiging om te controleren verdwijnt nooit volledig.
Maar vandaag kies ik vaker voor rust dan voor drukte.
Voor richting in plaats van dwang.
Tijd als graadmeter
Het is simpel: als ik ’s avonds thuiskom met een hoofd vol details, heb ik gemicromanaged.
Als ik thuiskom met ideeën, gesprekken en goesting, dan heb ik geleid.
En dat verschil voel ik tot in mijn botten.
Misschien is dat wel de echte test voor elke ondernemer:
Niet hoeveel controle je hebt,
maar hoeveel vertrouwen je kunt dragen.
Slotgedachte
Wees geen micromanager.
Niet voor je mensen, niet voor je bedrijf, en vooral niet voor jezelf.
Laat je bedrijf draaien op structuur, niet op stress.
Laat je mensen groeien op vertrouwen, niet op controle.
En laat jezelf ademen in het midden van dat alles.
Want ondernemen gaat niet over alles weten.
Het gaat over durven geloven dat het goed komt —
omdat jij het goed georganiseerd hebt.
Weet je dat dit ook geldt voor de opvoeding van je kinderen 😉
Tekst – Tommy Bruynen
Foto – Dorien Van der Eecken