23 april 2026
5e en 6e jaar, richtingen bedrijfswetenschappen en bedrijfsorganisatie.
Boekhouden, economie, HR… alles zit erin. Alles klopt. Op papier toch.
Maar wat mij vooral opviel, stond nergens in hun leerplan.
Creativiteit.
Ideeën.
Goesting.
Alleen… het zit vaak nog vast.
Ik begon zoals ik meestal begin: met vragen.
Niet meteen zenden, maar eerst iets in gang trekken.
En ja, dat was werken.
De eerste antwoorden kwamen traag. Blikken naar beneden. Stilte.
Je voelt dat ze zoeken, maar nog niet durven.
Toch blijf ik daar even in hangen.
Want als je daar te snel over gaat, gebeurt er niets.
Daarna stelde ik mezelf voor.
Niet alleen wat goed loopt of waar ik fier op ben, maar ook wat misliep.
De momenten die mijn kijk op ondernemen en op het leven veranderd hebben.
Geen verhaal om indruk te maken.
Gewoon eerlijk. Zoals het is.
En van daaruit gingen we aan de slag.
Ik gaf hen een oefening.
Vrij denken. Geen juist of fout.
Gewoon: kijken naar wat ze zien.
Tijdens hun stage. In hun vrije tijd. In hun omgeving.
Wat kan beter?
Wat stoort je?
Wat zou jij anders doen als jij het mocht kiezen?
Ik liet hen daar bewust tijd voor nemen.
Want in die stilte gebeurt het.
Maar voor sommigen was dat lastig. Dat zag je meteen.
Dus ging ik erbij zitten. Stelde vragen. Duwde zacht in de juiste richting.
En dan zie je het kantelen.
Eerst aarzelend.
Dan iets zekerder.
En plots beginnen ideeën te komen.
Ze werkten in kleine groepjes.
Twee, drie samen.
En in elk groepje zat wel iets.
Een idee. Een richting. Iets dat leefde.
Er zat zelfs eentje tussen die er meteen door zat.
Zo’n kop die snel schakelt. Dat helpt. Dat trekt anderen mee.
En dan kwam het moment waar bijna iedereen tegenop kijkt.
De pitch.
Rechtstaan.
Spreken.
Je idee delen met de klas.
Niet evident. Ook niet voor hen.
Je zag de twijfel. Het ongemak.
Maar ze deden het wel.
Eén voor één.
En na elke pitch volgde applaus.
Geen verplicht klapje, maar echte waardering.
En dat voel je. Dat maakt iets los.
Wat daarna gebeurde, was voor mij het belangrijkste.
Ze begonnen vragen te stellen. Aan elkaar.
Niet omdat het moest, maar omdat ze wilden begrijpen.
De energie in de klas was volledig anders dan bij de start.
Meer scherpte. Meer betrokkenheid.
En ideeën? Die bleven komen.
Dat is waar dit over gaat.
Niet nog een les.
Niet nog wat extra theorie.
Maar even ruimte maken.
Zodat ze terug bij zichzelf komen.
Eerst luisteren naar zichzelf.
En dan pas naar de rest.
In twee lesuren, 100 minuten (inclusief een korte pauze),
zag ik iets verschuiven.
En dat blijft hangen.
We sloten af met applaus.
Zo’n moment dat binnenkomt.
En met één duidelijke gedachte:
hier moet meer van komen.
Ondernemend Leven
Leven met ruggengraat
Mr Company
Wil je dit ook in jouw school of organisatie?
📩 info@meneercompany.be
🌐 https://meneercompany.be/sprekeneninspireren